Home Artikelen Afrikaanse boeren creatief binnen de stadsgrenzen

Afrikaanse boeren creatief binnen de stadsgrenzen

Zimbabwe, ooit gezien als de graanschuur van Zuid-Afrika, ondergaat een verschuiving in de manier waarop het voedsel wordt geteeld. Een verschuiving die voorzichtig maar overal plaatsvindt. Niet alleen in Zuid-Afrika maar in heel Afrika ziet men dat verticale boerderijen een bijdrage kunnen leveren aan het oplossen van de problemen die ontstaan door de verstedelijking en de opwarming van de aarde. Ook kan deze manier van telen beter voldoen aan de eisen van de huidige stedelijke consumenten, die steeds meer verlangen naar kwalitatief hoogwaardig, pesticide-vrij voedsel.

Voorzichtig, omdat de Afrikaanse versie van verticale farming niet noodzakelijkerwijs hetzelfde model zal zijn als dat van andere, voornamelijk westerse landen.

Het is belangrijk om vast te stellen dat er een aantal toegangsbelemmeringen zijn en welke dit zijn. Het belangrijkste zijn de financiële investeringen; deze zijn veel te hoog voor deze markt. Daarnaast praat je over totaal andere verlichtingssystemen en zaadvariëteiten. Research daarnaar en ook veel onderzoeken naar het soort voedsel is nodig. Sla is nu niet bepaald de meeste gegeten groente in Afrika. De toegang tot betrouwbare en consistente energie is ook een belemmering. Veel Afrikaanse steden hebben nu geen consistente energie-aanvoer.

Het vraagt dus meer creativiteit en innovatie in het ontwerp en de bouwmethoden. De systemen moeten minder duur zijn om te installeren en te onderhouden. Je moet ook rekening houden met de beschikbare lokale materialen. Bijvoorbeeld, in plaats van afhankelijk te zijn van LED-verlichtingssystemen kun je meer gebruik maken van Afrikaanse zonne-energie en het lokale materiaal, zoals hout.

In Oeganda werd men bijvoorbeeld geconfronteerd met gebrek aan financiële middelen om een moderne verticale boerderij te bouwen en men had een beperkte toegang tot land en water. De stedelijke boeren zijn begonnen met het gebruiken van verticaal gestapelde houten kratten. Waterflessen werden gebruikt om de gewassen continu te irrigeren. Deze gestapelde eenvoudige verticale tuinen verbruikten minder water en boden de stedelijke boeren voldoende groenten. Op dit moment zijn er 15 van dergelijke boerderijen in Kampala geïnstalleerd en het aantal zal in de komende jaren alleen maar toenemen.

In Kenia worden zakken van sisalvezels gebruikt als lokale en praktische vorm van verticale teelt. De zaktuinen zijn goedkoop om te ontwerpen en te bouwen. Een zak kost ongeveer US $ 0,12. Belangrijker nog: ze gebruiken lokale materialen. Als gevolg hiervan worden er veel in de tuin gebruikt om eigen groenten te telen. In Kibera bijvoorbeeld hebben meer dan 22.000 huishoudens al deze methode  overgenomen. Zo bouwt het bedrijf Ukulima Tech een aantal moderne verticale boerderijen voor klanten in Nairobi. Op dit moment zijn er vier prototypes van verticale boerderijen gecreëerd, vergelijkbaar met wat wij hebben en getest hebben. Zolang je het kleinschalig houdt zijn er veel mogelijkheden om deze landen te helpen.

Innovatieve benaderingen die kunnen worden ingezet als onderdeel van een groei- en ontwikkelingsproces.

©Ed van der Post